Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου, 2020

Η αντίληψη για το δημόσιο χώρο

Εικόνες καθημερινής αυθαιρεσίας στο Αγρίνιο

Ίσως δεν υπάρχει μεγαλύτερο φετίχ στη Ελλάδα-και άρα και στα δικά μας μέρη-από την έννοια του δημόσιου αγαθού, χώρου κλπ. Δημόσιο(ή δημοτικό)λοιπόν είναι το κοινό, το κοινόχρηστο, αυτό που ανήκει σε όλους μας και συγχρόνως σε κανένα αποκλειστικά. Ή μάλλον, αυτή είναι η ιδανική ερμηνεία την οποία αντιμάχονται δυο απόψεις. Η νεοφιλελεύθερη(και όχι φιλελεύθερη), που λέει ότι όλα τα κομμάτια του δημόσιου χώρου μπορούν να εκχωρηθούν ή να παραχωρηθούν αν αποδίδουν κέρδος και η σεχταριστική που λέει ότι αν είμαστε δυναμικοί, μάγκες ή πιστεύουμε ακράδαντα ότι το δικό μας δίκιο είναι μεγαλύτερο από κάποιου άλλου, μπορούμε να χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν το δημόσιο χώρο.

Περπατώντας την μεγαλύτερη πόλη του νομού, το Αγρίνιο μπορεί να διαπιστώσει κανείς πόσο λίγο αστικοποιημένη αντίληψη υπάρχει, με αποτέλεσμα πολλά πράγματα να γίνονται ώστε να μην μοιάζει η πόλη με τέτοια και να μην μοιάζουν οι κάτοικοί της με αστούς(συγγνώμη για την ύβρη). Στη Θεσσαλονίκη πρόσφατα ο Μπουτάρης που έχει κάποιες ιδέες που ενοχλούν, πριν του πουν ότι «είναι ένας βιομήχανος που κ…βαράει» το δήλωσε πως «δεν είμαστε αστοί. Είμαστε ρεμπέτ ασκέρι. Δε μας ενδιαφέρει ο δημόσιος χώρος, μόνο ο ιδιωτικός. Και όταν αδιαφορεί για τον δημόσιο χώρο, παύεις να είσαι αστός. Δε ζεις σε πόλη».

 Ας δούμε σε ένα σύντομο οδοιπορικό ορισμένα παραδείγματα

Στην φωτογραφία μπορεί να δει κανείς την επιτομή της αδιαφορίας ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο χώρο. Μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα σε δυο πολυκατοικίες που έχει την ατυχία να μην την καταπατήσει κανείς. Οι εξωτερικοί χώροι των πολυκατοικιών με κουρεμένο γκαζόν κα περιποιημένοι και μόλις 10 τ.μ. παρατημένα, με σκουπίδια(κατά 90% από κατοίκους των δυο πολυκατοικιών!), με χορτάρια και διαφόρων ειδών ακαθαρσίες. Κι όμως, σε μια από τις δυο «περιποιήσεις» που έγιναν στα δυο μεγάλα κτήρια, θα μπορούσε άνετα να γίνει μια κίνηση καθαρισμού. Σαν αυτή που κάνουν κάποιοι φιλότιμοι πολίτες ή δημοτικοί υπάλληλοι εκτός ωραρίου, που σκύβουν και μαζεύουν ένα μπουκάλι πεταμένο από κάποιο παιδί στο δρόμο

Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Πρόκειται για μια εικαστική παρέμβαση αναποδογυρίσματος των κάδων σκουπιδιών και ανακύκλωσης(ο ένας έχει τοποθετηθεί με φροντίδα ανάποδα!) διότι «κοινόχρηστοι είναι ότι θέλουμε τους κάνουμε».
Βλέπουμε μια σκηνή από κάποια κατάληψη έξω από το Πανεπιστήμιο. Στο χάλι που είναι το κεντρικό κτήριο, ώστε να μοιάζει π.χ. με το Οικονομικό στην Πατησίων όσο το δυνατόν περισσότερο, δεν προξενεί εντύπωση. Απλά πρέπει να ειδοποιήσουμε ότι η σκηνή έχει χαλάσει και είναι γεμάτη νερά αν την έχει ξεχάσει κάποιος. Αλλά δεν την έχει ξεχάσει, απλά θεωρείται ιεροσυλία να τη μαζέψει κάποιος για λόγους που χρειάζονται πολύ ανάλυση σχεδόν Βιβλική.
Εδώ έχουμε μια φωτογραφία από ένα δέντρο- που πληγώνουμε- το οποίο επίσης είναι κοινή περιουσία αλλά πάνω έχει αφίσες από κλαρίνα, μια-δυο εκδηλώσεις και αρκετά κηδειόχαρτα, βαλμένα με επιμέλεια στον κορμό με συρραπτικό, γιατί η θρησκεία μας λέει ότι τα δέντρα δεν έχουν ψυχή(όπως και οι κολώνες της ΔΕΗ άλλωστε).
Τέλος, έχουμε έναν συμπολίτη μας που, με ασβέστη ή χρώμα, έχει φτιάξει έξω από το σπίτι του μια αυτοσχέδια απαγορευτική νησίδα όπου δεν μπορεί κανείς να παρκάρει ή να σταθεί διότι εκεί είναι η(παρακαλώ λίγο σεβασμό)έξοδος του σπιτιού του! Ναι, κυρίες και κύριοι, δεν πρόκεται για δρόμο και μάλιστα δημόσιο μέσα στην πόλη αλλά για ένα χώρο κάτω από τη σκάλα του κυρίου όπου δεν πρέπει εμείς τα κορόιδα να πλησιάζουμε. Προσωπικά θα το ανεχόμασταν, αρκεί ποτέ να μη μιλούσαμε με τον ιδιοκτήτη για την τρέχουσα επικαιρότητα και μας έλεγε για τα «λαμόγια τους πολιτικούς που μόνο την πάρτη τους κοιτάνε»…

Το δείγμα των εικόνων και των συμπεριφορών είναι μικρό αλλά το θράσος μας να μιλάμε για τα δημόσια αγαθά, την ώρα που τα κρύβουμε ή τα βεβηλώνουμε, είναι μεγάλο.

 Γ.Συμψηρής

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.