Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου, 2020

Aνακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ Αγρινίου για το θάνατο του Νίκου Κυλάφη

penthosΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΥΛΑΦΗ

Έφυγε από κοντά μας ένας γνήσιος αγωνιστής της Αριστεράς, ένας άνθρωπος με Α κεφαλαίο, ένας πραγματικός σύντροφος: ΟΝίκος Κυλάφης. Έφυγε παλεύοντας με αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία στιγμή με την επάρατη νόσο.
Ο Νίκος, όπως και τ’ αδέρφια του, ο Ζάχος και η Μαρία, υπήρξαν πρότυπα
αγωνιστικότητας, ανιδιοτελούς προσφοράς και ευγένειας. Χαρακτηριστικά που τόσο σπάνια φαντάζουν στη σημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα της κρίσης, της υποτέλειας και της παρακμής.
Ο Νίκος υπήρξε στέλεχος του ΚΚΕ, το οποίο με αυταπάρνηση υπηρέτησε στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας και αργότερα. Με μυαλό ανοιχτό, ακούραστος, με συντροφική πάντα διάθεση απέναντι σε όλους.
Μακάρι το παράδειγμά του να εμπνέει και σήμερα τους νέους ανθρώπους που αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, τον σοσιαλισμό.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στους φίλους του, στους συντρόφους του.

Ο.Μ ΣΥΡΙΖΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΥΛΑΦΗ

Ήταν Νοέμβρης του ΄76, λίγο πριν τις εκδηλώσεις για την 3η επέτειο του ξεσηκωμού στο Πολυτεχνείο. Συναντηθήκαμε έξω από το Πολυτεχνείο, δεν τον είχα ξαναδεί. Φορούσε μια καμπαρτίνα μακριά, τον γνώρισα από το χαμόγελο που σχηματιζόταν στα χείλη του, όπως με περίμενε. «Σύντροφε, καλώς ήρθες», ήταν οι πρώτες του κουβέντες. Δεν είπαμε πολλά, η μακρά περίοδος παρανομίας και το κυνηγητό που είχε περάσει στη διάρκεια της δικτατορίας σαν μέλος και στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ τον είχαν κάνει λιγομίλητο και προσεκτικό.
Ήταν η «επαφή» που έπρεπε να συναντήσω, ερχόμενος στην Αθήνα, για να συνδεθώ με την εκεί οργάνωση.
Μου έκανε εντύπωση η εμφάνισή του, ήταν απλή και «εκτός μόδας», το καθαρό πρόσωπό του, η μη προφορά του ρο που έκανε τις λέξεις που είχαν ρο να μοιάζουν γαλλικές, μα πάνω απ΄όλα το χαμόγελο που έσπαγε, λέγοντας όταν τελείωνε ¨σύντγοφε, μην κωλώνεις». Φράση που την άκουσα πολλές φορές αργότερα, όταν επιστρέψαμε στο Αγρίνιο κι εγώ κι αυτός και συνεργαστήκαμε για πολλά χρόνια μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ.
Ο Νίκος και τ’ αδέρφια του, ο Ζάχος και η Μαρία, ήταν άνθρωποι που χαιρόσουν να είσαι δίπλα τους. Ο Νίκος, με τον οποίο συνέπεσε να είμαστε μαζί στα κομματικά καθήκοντα για πολλά χρόνια, ήταν πρότυπο για την πίστη του στην υπόθεση του κόμματος και της αριστεράς γενικότερα, για την αγωνιστικότητά του, μα πάνω απ’ όλα για την ανιδιοτελή προσφορά του, προσφορά που σου θύμιζε άλλους ανθρώπους, άλλες εποχές. Ήταν άνθρωπος που δίπλα του «ψήλωνες» κι εσύ, χαιρόσουν να τον αποκαλείς «σύντροφο». Χαιρόσουν να νιώθεις ότι αγωνίζεσαι μαζί του για μια κοινή υπόθεση, την απελευθέρωση της κοινωνίας από τα δεσμά του καπιταλισμού, για τη σοσιαλιστική προοπτική, για τον κομμουνισμό. Γιατί ο Νίκος ήταν πραγματικός κομμουνιστής. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη, στη ζωή του και στη δράση του.
Εκτός απ’ όλα αυτά ο Νίκος, ο Ζάχος και η Μαρία ήταν τρεις εξαίρετοι επιστήμονες-μηχανικοί, απόφοιτοι του Ε.Μ.Π. και οι τρεις, με τεράστιες γνώσεις πάνω στην επιστήμη τους. Ήταν κόσμημα για τον κλάδο τους και γενικότερα για την κοινωνία και το Αγρίνιο.
Ο Νίκος, όπως και τα αδέρφια του, έδωσε με αξιοπρέπεια τη μάχη με την «επάρατη νόσο» από την οποία δύσκολα βγαίνει κανείς νικητής. Ήταν ο τελευταίος της οικογένειας που αυτή η «παλιαρρώστια» χτύπησε κυριολεκτικά αλύπητα, δεν ξέρω τι να πω, μεγάλη αδικία.
Μ’ αυτά τα λίγα λόγια εύχομαι «καλό ταξίδι, Σύντροφε». Σ’ ευχαριστούμε, κι εγώ και οι άλλοι σύντροφοι αυτής της γενιάς, για όσα μας έδωσες. Δε θα σε ξεχάσουμε.

ΖΕΡΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.