Σάββατο, 6 Μαρτίου, 2021

Ανθρωποφαγία και «δίκτυα», όπως σε όλα, έτσι και στο φονικό στο Βάλτο

Ανθρωποφαγία και «δίκτυα», όπως σε όλα, έτσι και στο φονικό στο Βάλτο

Είναι τρομερό αλλά σε όλα τα θέματα πλέον στην χώρα (και στην περιοχή μας) αυτό που τελικά κυριαρχεί είναι η “άποψη” μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, συχνά για πράγματα που δεν ξέρουμε και δεν μπορεί να μας πέφτει λόγος.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με το πρωτοφανές περιστατικό του θανάτου του ηλικιωμένου και της κακομεταχείρισης της γιαγιάς, στη διάρκεια ληστείας, στο Χαλκιόπουλο του Βάλτου. Τα δίκτυα “φιλοξένησαν” κατηγορίες γενικά κι αόριστα, ακόμη και συλλήβδην κατά του χωριού, γιατί έδειξε, λέει, αδιαφορία για τους δύο ηλικιωμένους. Η δίκη έχει γίνει, οι αποφάσεις έχουν παρθεί, οι κατηγορίες προς το κοινό μέσω του πληκτρολογίου έχουν αποδοθεί!

Και καλά για τους φυσικούς αυτουργούς, κάπου είναι πολύ δύσκολο να σεβαστεί κανείς την ιδιωτική ζωή των δικών τους ή το τεκμήριο της αθωότητας. Αλλά το χωριό συνολικά; Να κατηγορείται γιατί δεν ήξερε περισσότερα για την ζωή του ηλικιωμένου ζευγαριού;

Να πούμε ότι έχουμε αλλοτριωθεί ακόμη και στα χωριά μας ή ότι χάθηκαν οι σχέσεις της γειτονιάς, ναι, να το πούμε. Αλλά μια ευθεία κατηγορία ακόμη κι από ανθρώπους που δεν ξέρουν καν που πέφτει το Χαλκιόπουλο, μια συλλογική ευθύνη για τον τρόπο ζωής που είχε διαλέξει το ίδιο το ζευγάρι μετά τα τόσα πολλά που είχε πάθει στην ταλαιπωρημένη του ζωή; Και σε αυτό έχουμε γνώμη;

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε υπήρξαν κάποιες αναφορές στο αντίστοιχο “ελληνικό καπιτώλιο” κι ανάλογες σκέψεις προέκυψαν στον γράφοντα. Θυμηθήκαμε ότι τις μέρες του τριπλού φονικού της Μαρφίν, τον Μάιο του 2010, το ελληνικό κοινοβούλιο είχε δεχθεί επίθεση από κάθε είδους ακραίο πολιτικό στοιχείο και το υπερασπίστηκε, προς τιμήν του, το ΠΑΜΕ, που όμως κάποια στιγμή έχασε τις γραμμές του. Κι αν δεν κράταγαν σε δύο διαδοχικά μεγάλα “ντου” οι αστυνομικοί πάνω από τον Άγνωστο Στρατιώτη θα είχαμε προηγηθεί κατά δέκα χρόνια σε θύματα μέσα σε δυτικό κοινοβούλιο από τις ΗΠΑ.

Εκείνες τις μέρες ήταν που καθιερώθηκε η νέα ιδιότυπη “δικτατορία” των δικτύων και των-συχνά-ανώνυμων τρολ που ασκούν πολιτική μέσα από αυτά. Άλλοτε από πολιτική ατζέντα κι άλλοτε από προσωπικό ξερολισμό, μίσος, μανία, αεργία ή/και σύμπλεγμα, κάποιοι με αναρτήσεις και με σχόλια παραγγέλνουν πορείες, δικάζουν, κάνουν τον επιδημιολόγο.

Είναι μεγάλη πρόκληση για το μέλλον η αντίσταση στον καθένα χωρίς δική του ζωή που τσουβαλιάζει χωριά, επαγγέλματα, συνειδήσεις. Κι ο Τύπος έχει μεγάλη ευθύνη, πρέπει να σταματήσει να κρύβεται και να χαϊδεύει τον μονίμως αγανακτισμένο, μονίμως οργισμένο “κόσμο”, για χάρη της ελευθερίας και της δήθεν “συμμετοχικότητας”.

Γ. Συμψηρής

 

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.