Να αποσυρθεί το εργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης ζητά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αγρινίου που οργάνωσε απεργιακή συγκέντρωση στο Αγρίνιο το πρωί της Τετάρτης (1/10). Το συλλαλητήριο έλαβε χώρα στην πλατεία Δημοκρατίας και ακολούθησε πορεία σε κεντρικούς δρόμους.
Χαιρετισμό απηύθυναν ο Φώτης Τσούνης (πρόεδρος του 15μελους του 6ου ΓΕΛ Αγρινίου), ο Σπύρος Κοτοπούλης (πρόεδρος ΟΑΣ Αιτωλοακαρνανίας) και η Αγγελική Συργιάννη (πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Αγρινίου – Θέρμου). Κεντρικός ομιλητής ήταν ο πρόεδρος του ΕΚΑ, Κώστας Παπακωνσταντίνου.
Το Ε.Κ. Αγρινίου ζητά την «κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που ξηλώνουν το 8ωρο, επιβάλλουν την ευελιξία και τις ελαστικές μορφές απασχόλησης». Τα αιτήματα αφορούν σημαντικές αυξήσεις των μισθών (7ωρο- 5ήμερο- 35ωρο), συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ασφάλεια και μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς αλλά και απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους.
Σύμφωνα μάλιστα με το Εργατικό Κέντρο «αποτελεί ντροπή για όλη την εργατική τάξη η στάση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, που ψάχνει να βρει θετικά στο νομοσχέδιο, που ομολογεί ότι συμφωνεί με την ευελιξία, με τη ζωή λάστιχο και τα εξαντλητικά ωράρια αρκεί αυτή να έχει την υπογραφή των εργατοπατέρων. Σε αυτό το σημείο έχει καταντήσει τα συνδικάτα η γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού, να μην έχουν κανένα λόγο για το ωράριο και τις ημέρες εργασίας, τους μισθούς, τις συμβάσεις, αφού κυριαρχεί το δίκιο και η δύναμη του εργοδότη. Η ίδια η ζωή επιβεβαίωσε όμως ότι, όπου υπάρχουν ισχυρά ταξικά συνδικάτα με συσπειρωμένους τους εργαζόμενους, η πολιτική της κυβέρνησης και της εργοδοσίας «πάει στον κουβά».
Υποστηρίζει το Εργατικό Κέντρο πως «η κυβέρνηση της ΝΔ, εξαθλιώνει περαιτέρω τους εργαζόμενους και συνολικά τον λαό εντείνοντας την επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, για να εξυπηρετήσει τις επιδιώξεις της αστικής τάξης σε ευθυγράμμιση μάλιστα με τις εξελίξεις, που αφορούν την ένταση των πολεμικών συγκρούσεων και τη στροφή στην πολεμική οικονομία, η οποία απαιτεί «πολεμικούς» ρυθμούς στη δουλειά και στην παραγωγή, και πάλι για τα κέρδη και τις επενδύσεις των καπιταλιστών στους ομίλους της πολεμικής βιομηχανίας».
