Σάββατο, Μάιος 25, 2019

Αστακός & κλείσιμο υποκαταστήματος Εθνικής: Όπως λέμε άλλος ένας παραλογισμός

Ναύπακτος 29/01/2019
Γράφει ο Άγγελος Αθ. Σταυρόπουλος
Οικονομολόγος, MSc

Εν μέσω Οικονομικής Κρίσης η συρρίκνωση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και του κύκλου εργασιών είναι αναμενόμενη. Συνέπειες αυτών είναι η μείωση προσωπικού πολλών επιχειρήσεων (απολύσεις/ εθελούσια έξοδος), η μείωση του λειτουργικού κόστους (π.χ μείωση μισθών) ο περιορισμός της λειτουργίας καταστημάτων & υπηρεσιών κλπ. Σκοπός είναι η αναδιάταξη του τρόπου λειτουργίας σε ένα περισσότερο ευέλικτο και βιώσιμο μοντέλο που θα προσδίδει βιωσιμότητα & κέρδη για τους μετόχους και επενδυτές.
Στο πλαίσιο αυτό, οι Διοικήσεις των Τραπεζών έχουν αποφασίσει τη ραγδαία μείωση της φυσικής τους παρουσία μέσα στην τριετία 2019 – 2021. Μελέτες αναφέρουν ότι αποσκοπούν η κάθε μια από τις συστημικές τράπεζες να μη ξεπερνά τα 250 υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα, την ίδια ώρα που το Σεπτέμβριο του 2018 αυτά αριθμούσαν 1.854, από 1.985 στα τέλη του 2017.
Η μείωση καταστημάτων και προσωπικού είναι απόρροια τόσο των δεσμεύσεων των πλάνων αναδιάρθρωσης που έχουν υποβάλει οι τράπεζες στον SSM και τα οποία προβλέπουν μείωση του κόστους κατά 25% – 30%, αλλά και συνέπεια των τεχνολογικών εξελίξεων. Προκειμένου να ανταποκριθούν στις εξελίξεις της τεχνολογίας, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες προγραμματίζουν επενδύσεις 1 δισ. ευρώ την επόμενη τριετία.
Καθημερινά διαπιστώνουμε την αλλαγή της παραδοσιακής σχέσης του ‘’πελάτη’’ με τη Τράπεζα. Η φυσική παρουσία μειώνεται και αυτή αντικαθίσταται από την ηλεκτρονική συναλλαγή μέσω internet. Για παράδειγμα οι χρήστες Smartphone το 2012 ήταν 12% όταν το 2017 ήταν 65%, ενώ το 70% των Ελλήνων χρησιμοποιεί το internet για τις συναλλαγές του με τη Τράπεζα. Αυτό καταδεικνύει και τη ψηφιακή ωρίμανση της κοινωνίας.
Παράλληλα όμως καταδεικνύει και ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Αυτό της ανεργίας που προκαλείται αλλά και των επιπτώσεων στην οικονομική δραστηριότητα στις κατά τόπους κοινωνίες. Ως προς την ανεργία και τις επιπτώσεις θεωρώ ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Εκεί αν υπήρχε ένα σωστά οργανωμένο Κράτος μέσα στην οικονομική κρίση θα έπρεπε με την ίδια σπουδή που αυτό ψήφισε στη Βουλή τη συνθήκη των Πρεσπών, με την ίδια σπουδή θα μπορούσε από το 2010 έως τώρα να έχει εκπονήσει σχέδιο για την αναδιάρθρωση του παραγωγικού του μοντέλου της Χώρας και τη μετακίνηση συντελεστών παραγωγής, εν προκειμένω εργαζομένων, σε άλλους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας. Έτσι θα γλυτώναμε και το ‘’Νοητικό στράγγισμα’’ (Brain Drain) προς το εξωτερικό.
Κατόπιν όλων αυτών, οφείλουμε να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή σε ορισμένες περιπτώσεις εφαρμογής των ανωτέρω. Παράδειγμα είναι η πρόσφατη και εύλογη διαμαρτυρία των κατοίκων της περιοχής του Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου, ενάντια στο κλείσιμο του μοναδικού τραπεζικού υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας το οποίο εξυπηρετεί και το σύνολο των χωριών του Δήμου και της ευρύτερης περιοχής.
Σύσσωμοι κάτοικοι και φορείς διερωτώνται αν υπάρχει πρόβλεψη για την εξυπηρέτηση των πολιτών με εναλλακτικό τρόπο, είτε θα αναγκάζονται να μετακινούνται έως το Αγρίνιο, 70 περίπου χλμ μακριά επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο την οικονομική τους θέση. Δεδομένου ότι το κατάστημα της Εθνικής εξυπηρετεί αποκλειστικά ορισμένες από τις απαιτήσεις πολλών κοινωνικών ομάδων (αγρότες, επιδόματα, συντάξεις κλπ), παράλληλα αποτελεί και τη μοναδική λύση για ανθρώπους τρίτης ηλικίας ως προς την εξυπηρέτησή τους. Δε πρέπει επιπλέον να αγνοήσουμε ότι αποτελεί και μέσω εξυπηρέτησης των συναλλαγών του Λιμανιού και της ΒΙΠΕ Αστακού με ότι αυτό συνεπάγεται σε περιόδους με αυξημένη οικονομική δραστηριότητα.
Η ‘’άγαρμπη’’ εφαρμογή μέτρων αλλά και η χωρίς πρόβλεψη εναλλακτικής λύσης αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης σχεδίου. Είναι Ελληνικό πρόβλημα. Εδώ λοιπόν η πολιτεία θα πρέπει να παρέμβει ουσιαστικά στην απόφαση αυτή και να δώσει λύση. Δε μπορούν οι αποφάσεις να έχουν οριζόντιο χαρακτήρα και να μη λαμβάνονται υπόψη χαρακτηριστικά κοινωνικά, οικονομικά αλλά και μορφολογικά της περιοχής. Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη εξυγίανσης και βιωσιμότητας των τραπεζών, όμως κανείς δεν έχει δικαίωμα, στην ήδη πληγωμένη οικονομικά κοινωνία, να δημιουργεί συνθήκες περαιτέρω διάλυσης την οικονομική δραστηριότητα μιας περιοχής, πόσο μάλλον όταν η λειτουργία του υποκαταστήματος φημολογείται ότι δε κρίνεται ως προβληματική.
Οι κοινωνίες έχουν ανοχή όταν οι αλλαγές δημιουργούν πρόσθετο διαρθρωτικό αναπτυξιακό αποτέλεσμα. Δε δέχονται όμως τον εμπαιγμό και τη κοροϊδία όταν πίσω από αποφάσεις δεν υπάρχει σχέδιο και εναλλακτική λύση. Όταν δεν υπάρχει σχεδιασμός και οργανωμένο πρόγραμμα.

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.