Του Κώστα Ν. Δημόπουλου*
Σεβασμιώτατε και όσοι ήρθαν στην αίθουσα εκδηλώσεων της Αντιπεριφέρειας. Ήρθαν όλοι να με συναντήσουν σε μια ξεχωριστή στιγμή της ζωής μου, τη στιγμή παρουσίασης ενός βιβλίου μου. Ανάμεσά τους και ο Φώτης Μάλαινος, συνάδελφος στην εκπαίδευση, αδελφός εν Χριστώ Ιησού και σύζυγος παλιάς μου μαθήτριας στο Γυμνάσιο, της υπέροχης Ελένης Μούρτη. Ο Φώτης ανέλαβε να παρουσιάσει το βιβλίο μου. Στάθηκε μόνο στα ωραία κομμάτια του λόγου μου και τα αδύνατα τα παράτησε στις παραμεριές, που λέει ο Γιάννης Ψυχάρης; Δεν είναι αυτό στον τύπο του Φώτη. Βάθυνε όσο μπορούσε περισσότερο στο περιεχόμενο του βιβλίου και μας έδωσε ολοκληρωμένη άποψη. Τον τιμά ιδιαίτερα. Τον ευχαριστώ από τα εσώψυχά μου!
Ευχαριστώ! Εσάς προπαντός, Σεβασμιώτατε, που οργανώσατε την παρουσίαση. Η μουσική παράσταση μαζί με την παρουσίαση του βιβλίου μας πρόσφεραν μια εντελή απολαυστική σύναψη, που μας άγγιξε ως τα καταθύμιά μας. Πρωτόγνωρη πνευματική προσφορά.
Αναφορικά με το βιβλίο σάς λέγω κάτι ευδιάκριτο. Χρησιμοποίησα αφηγηματικό λόγο για να συνεννοηθώ με τις οικογένειες που έχουν αυτιστικό μέλος για να φανεί τι ξέρουν, τι αγνοούν και τι ελπίζουν.
Δεν είχα μόνο αυτές τις οικογένειες στη στόχευσή μου. Είχα ανθρώπους που προσπερνάνε τον αδύναμο αδιάφοροι, ευτυχείς όμως που στην οικογένειά τους δεν υπάρχει αυτιστικός. Αναζήτησα ανθρώπους που διασκεδάζουν με τις κραυγές και τα ποδοκροτήματα του αυτιστικού του διπλανού τραπεζιού. Συνέχεια στόχευα ανθρώπους που κρατούν το αυτιστικό μέλος σε κλειδωμένο δωμάτιο, φοβούμενοι, βγαίνοντας έξω, μην λερωθεί η εικόνα των άλλων, των υγιών μελών της οικογένειας. Αγνοούν ότι ο κόσμος γύρω υπόσχεται το καλύτερο γιατί παρέχει ελπίδες. Ό,τι χρειάζεται κανείς στις αδιέξοδες εμπλοκές. Και τέλος προώρισα το περιεχόμενο για επικοινωνία με ανθρώπους, που μπορούν ν’ αγαπάνε. Από αυτούς περιμένει ο τραγικός αυτιστικός! Αναφέρομαι σε συγκινητικό φαινόμενο. Στα μέλη του Συλλόγου μας, που, χωρίς να έχουν αυτιστικό μέλος, προσφέρουν τα πάντα για την βοήθεια των αυτιστικών. Μια διαπίστωση μάς φέρνει πολύ κοντά στο βιβλίο. Τώρα, που με το θέλημα του Θεού υπογράφτηκε από το Μητροπολίτη μας κκ Δαμασκηνό και τον Περιφερειάρχη μας κ. Νεκτάριο Φαρμάκη, απόφαση πραγματοποίησης του σκοπού μας. Χαρά απλώθηκε σε όλα τα μέλη του Συλλόγου μας. Μια ανακούφιση! Τόνωση σε λιπόθυμη καρδιά, πονεμένη καρδιά. Διάχυτη ιαχή ότι φιλάνθρωπο έργο συντελείται, που θα ανακουφίσει βασανισμένες ψυχούλες.
Επέγραψα το βιβλίο μου «Οι Κριματισμένοι», γιατί ήρθαν στη ζωή φορτωμένοι την ατυχία τους χωρίς προσωπική ευθύνη. Πώς τούτο; Οι αρχαίοι έλεγαν: «Διός δ’ ετελέετο βουλή». Έκανε το κέφι του ο Δίας. Κάποτε, έτσι το θέλησε η μοίρα τους. Ένας κοντόσωμος ιερέας, αλλά ησυχαστικός άνθρωπος μού είπε: «Μην ψάχνεις να βρεις αιτίες και μην επινοείς ερμηνείες. Ισχύει μια αρχή: Κρίμασι οἰς οἶδεν ὁ Κύριος! Θεϊκό σχέδιο ανυπέρβατο στον ανθρώπινο νου. Ας έχομε την αναφορά μας και την εμπιστοσύνη μας στο Θεό».
Μια φορά είδα τον Παύλο μου – τον αυτιστικό Παύλο μου – ήρεμο, ξαπλωμένο στο κρεβάτι του κι έκανα ένα ερώτημα στον εαυτό μου: Ποιος από τους δυο μας ωφελεί ο ένας τον άλλο; Εγώ Παύλο μου εσένα ή εσύ εμένα;
Και μου ήρθε μια απάντηση αναπάντεχη. Θεόσταλτη; Δε θεωρώ τον εαυτό μου άξιο για θεϊκή επίσκεψη στην ύπαρξή μου. Ο Παύλος ωφελεί εσένα. Σε μαθαίνει να είσαι ταπεινός. Ούτε καλλίτερος, ούτε χειρότερος από τους άλλους. Και το ουσιοδέστερο μού δίνει η περίπτωσή του ανάτυπο του πονεμένου Ιησού! «Τι είπωμεν και τι λαλήσωμεν;» ερωτά ο Ιερό Χρυσόστομος. Ευλογητός ο Θεός.
Σάς ευχαριστώ όλους όσους παρευρέθηκαν σ’ αυτή την πανώρια συνάντηση, από τα εσώψυχά μου. Σας ευγνωμονώ από τα καταθύμιά μου. Ο Σεβασμιώτατος θα ’λεγε: «Σας ευχαριστώ από καρδίας»! Αν αυτό θα θέλατε να ειπώ η ταπεινότητά μου ακούστε το. Σας ευχαριστώ, Σεβασμιώτατε από καρδίας!
Ευχαριστώ και τους υπεύθυνους της μουσικής παράστασης. Με τραγούδια και μουσικούς ήχους. Ευτυχήσαμε να ιδούμε μια θαυμαστή συμπόρευση. Τη γνώση με την ομορφιά. Στη διάρκεια της εκδήλωσης αιστανόμασταν μια ψυχοθεραπευτική ουρανοβασία! Ήταν κατόρθωση της υπέροχης συνάρτησης: η γνώση με την ομορφιά. Η αλήθεια…
Σεβασμιώτατε σας φιλώ το χέρι!
Καθώς και σε όλους τους παρευρεθέντες ιερείς, τον π. Θεόκλητο, Πρωτοσύγκελο, τον π. Ιωσήφ και τους λοιπούς, καθώς και τους δύο σύγαμβρους ιερείς της οικογένειας Ασημακοπούλου
Ευχαριστούμε καταλήγοντας και την υπέροχη κυρία, δεσποινίδα της Ι. Μητρόπολης, για την επιστασία της στη διεξαγωγή της γιορταστικής εκδήλωσης, τη Λήδα, τη Λήδα μας.
Ο Θεός μαζί της. Ο Θεός μαζί μας!
Ένα διασαφητικό απόλογο.
1.Το βιβλίο το παραχώρησα στο Σύλλογό μας για να είναι κτήμα του. Πρόσοδός του.
2.Το βιβλίο το συμπλήρωσα – εσκεμμένη η ενέργεια – παίρνοντας απαντήσεις από πολλές περιοχές του επιστητού. Ο κ. Μάλαινος το επισήμανε αυτό. Από αρχαίους συγγραφείς, νεώτερους και ξένους. Όλοι παρόντες. Όλοι χρήσιμοι.
3.Και μια εξομολόγηση: Μεγάλη μου η χαρά για την παρουσία χωριανών μου, συγγενών και φίλων από το χωριό μου. Ήρθαν από τα βουνά μας στη γιορτή και έφυγαν καταγοητευμένοι και χαρούμενοι.
4.Ευχαριστίες καρδιόθερμες στη Μαράντα Μαύρου, σύζυγο του Ταμία μας, για την αδιατίμητη συμβολή της στην περαίωση της εκδήλωσης. Και τέλος στην Βορειοηπειρώτισσα Ελένη για τη διακίνηση του βιβλίου.
*Ο Κώστας Δημόπουλος είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός και Γραμματέας του Συλλόγου Άγιος Αρσένης ο Καππαδόκης
