Του Γιώργου Μαρκατάτου
Με ανοικτά τα σοβαρά θέματα που ταλανίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, στον απόηχο της λάθος συμφωνίας της Κομισιόν με τους Αμερικάνους, καταβάλλεται μια περίεργη προσπάθεια να προστεθούν και άλλα σημεία που θα ασκήσουν περαιτέρω εξοντωτική επιρροή στο ταλαντευόμενο οικοδόμημα. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία, οι τρομακτικές δαπάνες για εξοπλιστικά, οι βλέψεις υπεξαίρεσης των αμερικάνων στους ευρωπαϊκούς ισχνούς πόρους που απομένουν και πάνω απ όλα η έλλειψη δημοκρατίας στη λήψη αποφάσεων που έχει επιβληθεί στα κράτη μέλη, κινδυνεύουν να ελευθερώσουν ακόμη περισσότερο τον ασκό του Αιόλου. Και πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα αποτελέσματα είναι δρόμος χωρίς γυρισμό.
Δεν έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Ντράγκι παρέδωσε τα χέρια της προέδρου της Κομισιόν την έκθεση για την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα της ΕΕ. Το συμπέρασμα της έκθεσης ήταν το κάλεσμα του Ντράγκι στην επενδυτική κοινότητα για 800 δις ανά έτος επενδύσεων στην Ευρωπαϊκή Οικονομία (των 27 κρατών μελών).
Στο μεταξύ εμαίνετο ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι αμερικάνικες εκλογές έδωσαν το προβάδισμα στον υποψήφιο Τραμπ για να καταστήσει ξανά μεγάλη την Αμερική, αλλά και να σταματήσει σε μια μέρα τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Και ο άνθρωπος αυτός δεν σταμάτησε -ούτε μπορούσε εξάλλου- τον πόλεμο, έβγαλε όμως μερικές άλλες διεκδικήσεις, επικίνδυνες για την παγκόσμια ισορροπία:
- Διεκδίκησε (και εξακολουθεί) τη Γροιλανδία, θέτοντας σε αμφιβολία τα σύνορα των κρατών μελών του ΟΗΕ.
- Επιζητεί την προσάρτηση του Καναδά, ανεξάρτητου και αρκετά αναπτυγμένου ελεύθερου κράτους.
- Μετά από μια παρωδία συνάντηση με τους Ουκρανούς υπεξαίρεσε με συνοπτικές διαδικασίες τις σπάνιες γαίες που τόσο πολύ επιθυμούν οι δυτικές οικονομίες.
Η κατάσταση οδηγείται ολοένα σε δυσκολότερα μονοπάτια αν αναλογιστούμε ότι η ΕΕ εμπλέκεται σε μεγαλύτερα και δυσθεώρητα μεγέθη εξοπλισμών σε βάρος της δημοκρατικής εξέλιξης των οικονομιών των κρατών μελών της, σε βάρος της απασχόλησης και γενικότερα του τομέα εργασίας, ουσιαστικού παράγοντα (και μοναδικού κατά Μαρξ ) για τη δημιουργία πλούτου. Η νέα διαδικασία φαίνεται ότι είχε ωριμάσει στα πλαίσια της γραφειοκρατικής ελίτ των Βρυξελλών πριν ακόμη διαφανούν οι προθέσεις και η ανικανότητα του αμερικάνου νέου προέδρου να λύσει τον πόλεμο της Ουκρανίας και μάλιστα αξίζει να σημειωθεί ότι αντίθετα αυξήθηκαν οι καταστροφές και οι κατά δεκάδες χιλιάδες νεκροί στον άλλον πόλεμο της γειτονιάς μας, χωρίς να καίγεται καρφάκι στους ιθύνοντες!
Αξίζει όμως να επισημάνουμε ότι οι αποφάσεις των Ευρωπαίων δεν περιποιούν καμιά τιμή ούτε στη δημοκρατία ούτε στις αρχές και τις αξίες που περιλαμβάνονται στις Συνθήκες.
Ως δείγμα των λάθος αποφάσεων των ταγών της Ευρώπης θα εξετάσουμε τις μακροπρόθεσμες συμβάσεις Gazprom έναντι των spot LNG, πριν τον πόλεμο: Όπως είναι γνωστό η Gazprom είχε μακροπρόθεσμες συμβάσεις με ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Ιταλία, Ουγγαρία κ.λπ.), όπου η τιμή ήταν σταθερή ή συνδεδεμένη με τις τιμές πετρελαίου. Αυτές οι τιμές ήταν πολύ χαμηλότερες από τις spot τιμές LNG. Σε κάποιες περιπτώσεις οι Ευρωπαίοι πλήρωναν $ 6-8 / MMBt, δηλαδή ~$0,20–0,28/m³ για ρωσικό αέριο.
Αν επιχειρήσουμε να συγκρίνουμε θα διαπιστώσουμε ότι την ίδια στιγμή το αμερικανικό LNG κόστιζε $ 30–35 / M στις spot αγορές το 2022, δηλαδή$ 1,05–1,25 / m³. Άρα 1,25 ÷ 0,28 ≈ 4,5 φορές ακριβότερο. Μας δίνουν λοιπόν οι Αμερικάνοι 4,5 φορές ακριβότερο το απαραίτητο καύσιμο και εμείς επιμένουμε ότι οι Ρώσοι είναι οι κακοί που εποφθαλμιούν την Ευρώπη.
Στο ίδιο πλαίσιο, όπως έχουμε ενημερώσει ήδη τους αναγνώστες μας, δόθηκε στη δημοσιότητα και η νέα πρόταση της Κομισιόν για περίπου 2 τρις € για τις απαραίτητες δαπάνες του μακροχρόνιου προϋπολογισμού, με άξονα διενέργειας επενδύσεων απομακρυσμένων από τις βασικές πολιτικές και αξίες που μας κληρονόμησαν οι προγενέστεροι πιο σοφοί Ευρωπαίοι πολιτικοί.
Τι απομένει σε κάθε λογικό άνθρωπο να κάνει; Να προσπαθήσει να δει τα νέα «σύνολα» αριθμών για να κατανοήσει τι τον περιμένει τις επόμενες μέρες, μήνες ή χρόνια… Μια όχι και τόσο δύσκολη πράξη που επιχειρούμε στον πίνακα που παραθέτουμε:
ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε. ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2028-2034
Για τον υπολογισμό των αναγκών της ΕΕ λάβαμε υπόψη ορισμένα δεδομένα που δεν επιτρέπεται να αγνοηθούν. Η έκθεση Ντράγκι ξεκαθαρίζει ότι οι ανάγκες είναι ετήσιες 800 δις € για να γίνουμε (όχι για να μείνουμε) ανταγωνιστικοί.
Το νέο ΠΔΠ το έχουμε αναλύσει. Είναι γύρω στα 2 δις € για τα έτη αυτά.
Για τα έτη 2028–2034 η προβλεπόμενη ποσοστιαία δαπάνη των ευρωπαϊκών κρατών ‑ μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ αυξάνεται από ~2,6 % έως ~4,8 % του ΑΕΠ. Σε απόλυτους όρους, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου €390 δισ. έως €720 δισ. ετησίως (Μ.Ο. 550 δις €/έτος).
Το Συνολικό κόστος δασμών (2028–2034): περίπου €560 δις, επιπλέον μείωση ΑΕΠ (0,2% ετησίως): περίπου €210 δισ. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε μια επιπρόσθετη επιβάρυνση ετησίως 290 δις €.
Οι γρήγοροι υπολογισμοί στους οποίους καταλήγουμε ανεβάζουν τον πήχη σε άνω των 13,4 τρις € για το διάστημα αυτό.
Στο επόμενο σημείωμά μας θα αναλύσουμε λεπτομερέστερα τα μεγέθη του πίνακα αυτού και θα προσπαθήσουμε να εξάγουμε συμπεράσματα τόσο για το μοντέλο ζωής που περιμένει τους Ευρωπαίους, όσο και για τα ψιχία που απομένουν για κοινωνικές αξίες και σύγκλιση λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών με τις αναπτυγμένες περιοχές της ΕΕ. Η τελική απόφαση ανήκει στους Ευρωπαίους πολίτες.
