Στα πλαίσια της παγκόσμιας εθελοντικής καμπάνιας που ξεκίνησε απο την Ελλάδα για την προστασία της παγκόσμιας πολιτστικής και φυσικής κληρονομιάς η πανίστρια Έλενα Ξυδιά παιζει πιάνο στο μοναδικής ομορφιάς μοναστήρι Sacra di San Michele.
Όταν κάποιος βρίσκεται απέναντι από το μοναστήρι της Sacra di San Michele καταλαβαίνει αμέσως γιατί ο Umberto Eco βρήκε εκεί κάτι περισσότερο από ένα μοναστήρι. Καταλαβαίνει γιατί γεννήθηκε μια ατμόσφαιρα ικανή να εμπνεύσει το «Όνομα του Ρόδου», γιατί υπάρχουν τόποι που δεν μοιάζουν να ανήκουν στον κόσμο που γνωρίζουμε.
Στο ίδιο μέρος όπου η ιστορία, ο θρύλος και το μυστήριο συναντήθηκαν και έγιναν πηγή έμπνευσης, η Έλενα Ξυδιά ταξίδεψε για τη δημιουργία ενός ξεχωριστού κινηματογραφικού έργου, σε ένα από τα πιο επιβλητικά και αινιγματικά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στον κόσμο, μεταφέροντας τη μουσική και την εικόνα εκεί όπου κάποτε γεννήθηκε μια άλλη μεγάλη δημιουργία.
Υπάρχουν κάποιες εικόνες που το μυαλό αρνείται να δεχτεί ως πραγματικές και η πρώτη εικόνα της Sacra di San Michele είναι μία από αυτές.
Καθώς κάποιος πλησιάζει, σηκώνει το βλέμμα και για λίγα δευτερόλεπτα μένει ακίνητος. Είναι δύσκολο να πιστέψει ότι αυτό που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού είναι πραγματικά ένα μοναστήρι. Το μάτι προσπαθεί να βρει μια λογική εξήγηση, αλλά δεν βρίσκει. Μοιάζει περισσότερο με οφθαλμαπάτη, με ένα πέτρινο όραμα που κάποιος ζωγράφισε πάνω στην κορυφή ενός ξεχασμένου βουνού.
Πρόκειται για ένα μοναστήρι της Βόρειας Ιταλίας, στα σύνορα ακριβώς με τη Γαλλία, γεμάτο απόκρυφα μυστικά. Αρκεί κάποιος να αναζητήσει πληροφορίες στο διαδίκτυο και θα ανακαλύψει αρκετές ιστορίες γύρω από αυτό…
Το μοναστήρι είναι χτισμένο πάνω σε ένα σημείο της λεγόμενης Γραμμής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που σχηματίζει ένα αόρατο σπαθί συνδέοντας μοναστήρια ( ανάμεσά τους και ένα ελληνικό ) και ιερούς τόπους μέσα στους αιώνες.
Ίσως γι’ αυτό δημιουργείται η αίσθηση πως υπάρχει κάτι περισσότερο εκεί… κάτι που δεν εξηγείται.
