Γεωργία Σπύρου Υπάρχουν στιγμές που δύο άνθρωποι μοιράζονται το ίδιο σπίτι, το ίδιο τραπέζι, την ίδια καθημερινότητα, αλλά όχι τον ίδιο κόσμο.
Γράφει η Γεωργία Σπύρου – MSc Κλινική Ψυχολόγος
Η εικόνα προς τα έξω δείχνει «κανονική»: ένα ζευγάρι που λειτουργεί, που τακτοποιεί υποχρεώσεις, που συνεχίζει τη ζωή του όπως πρέπει. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη φαινομενική ομαλότητα μπορεί να υπάρχει μια βαθιά, αθόρυβη μοναξιά. Μια μοναξιά που δεν μοιάζει με εκείνη της απομόνωσης, αλλά με κάτι πιο ύπουλο: την απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κάποτε ήταν κοντά.
Στην κλινική πράξη, η μοναξιά μέσα στη σχέση εμφανίζεται συχνά χωρίς δραματικά γεγονότα. Δεν χρειάζεται να έχει προηγηθεί σύγκρουση, προδοσία ή ένταση. Αρκεί η καθημερινότητα να γίνει αυτόματος πιλότος. Οι ρόλοι να πολλαπλασιαστούν. Οι ανάγκες να μείνουν ανομολόγητες. Η συναισθηματική επαφή να χαθεί σιγά-σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Έτσι, δύο άνθρωποι μπορεί να συνεχίζουν να ζουν μαζί, αλλά να μην συναντιούνται πραγματικά.
Η απόσταση αυτή δεν είναι πάντα εύκολο να αναγνωριστεί. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι «δεν δικαιούνται» να αισθάνονται μόνοι μέσα σε σχέση. Σκέφτονται ότι αφού έχουν σύντροφο, δεν θα έπρεπε να υπάρχει αυτό το κενό. Κι έτσι, αντί να μιλήσουν, σιωπούν. Αντί να πλησιάσουν, αποσύρονται. Αντί να πουν «μου λείπεις», λένε «είμαι κουρασμένος». Η μοναξιά γίνεται μια εσωτερική εμπειρία που δεν βρίσκει χώρο να ειπωθεί.
Στην πραγματικότητα, η μοναξιά μέσα στη σχέση δεν είναι ένδειξη αποτυχίας. Είναι ένδειξη ότι κάτι στη δυναμική του ζευγαριού χρειάζεται φροντίδα. Συχνά, η απομάκρυνση ξεκινά από μικρά, καθημερινά πράγματα: μια κουβέντα που δεν ειπώθηκε, μια ανάγκη που δεν εκφράστηκε, μια στιγμή που δεν μοιράστηκε. Με τον καιρό, αυτά τα μικρά κενά γίνονται μεγάλα. Και τότε, η σχέση μπορεί να λειτουργεί πρακτικά, αλλά όχι συναισθηματικά.
Η θεραπευτική δουλειά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ξεκινά με κατηγορίες ή αναζήτηση ευθυνών. Ξεκινά με την αναγνώριση του μοτίβου. Με το να δει το ζευγάρι πότε απομακρύνεται, τι το φοβίζει, τι το πληγώνει, τι το κάνει να κλείνεται. Πολλές φορές, πίσω από την απόσταση κρύβεται φόβος: φόβος οικειότητας, φόβος απόρριψης, φόβος ότι αν δείξω τι νιώθω, θα εκτεθώ. Άλλες φορές, κρύβεται εξάντληση ή ακόμα η πεποίθηση ότι «ο άλλος δεν θα καταλάβει».
Η επανασύνδεση δεν έρχεται από μεγάλες δηλώσεις. Έρχεται από μικρές πράξεις παρουσίας. Από το να δείξει ο καθένας ότι είναι διαθέσιμος να ακούσει, να μοιραστεί, να αφήσει χώρο. Από το να ειπωθούν λόγια που έχουν μείνει καιρό μέσα: «Σε χρειάζομαι», «Μου λείπεις», «Θέλω να σε καταλάβω». Από το να ξαναβρεθεί το νήμα της οικειότητας που κάποτε υπήρχε.
Η μοναξιά μέσα στη σχέση είναι ένα σήμα. Όχι για να τελειώσει κάτι, αλλά για να αλλάξει. Για να ξαναφτιαχτεί ο δρόμος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ίσως δεν έπαψαν ποτέ να θέλουν να συναντηθούν, απλώς έχασαν για λίγο τον τρόπο.
Γεωργία Σπύρου, MSc Κλινική Ψυχολόγος
Τηλ: 6973837058
Website: www.georgiaspyrou.gr
Facebook: Γεωργία Σπύρου – MSc Κλινική Ψυχολόγος
Instagram: georgiaspyrou.psychologist
