Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου, 2020

Ένα ήσυχο έτσι κι αλλιώς Αγρίνιο με επερχόμενο υποτονικό χειμώνα. Η αντικατάσταση του πολιτισμού με “ατομική ευθύνη”


Του Λίνου Υφαντή,

Ο χειμώνας αυτός δε θα είναι σαν τους άλλους. Θα διαφέρει αρκετά καθώς η δημόσια ζωή είτε θα υπολειτουργεί είτε θα ματαιωθεί. Πολλοί φορείς λόγω προδιαγραφών και μόνο θα ματαιώσουν τις δράσεις τους ή δε θα τις ρισκάρουν. Οι όποιες εκλογές άγνωστο πως θα γίνουν. Παρελάσεις εθνικών γιορτών είναι και αυτές σε καραντίνα. Από πολιτισμό π.χ. τρέχει το έτος Χατζόπουλου και η προετοιμασία για το 1821. Πέρα από το μη προγραμματισμό κάτι μεγαλεπήβολου, οι δράσεις αυτές θα “στριμωχθούν” στο παρόν ρευστό πλαίσιο των Covid Συνθηκών.

Άρα τι μένει ως δημόσια ζωή στο “έρμο” έτσι κι αλλιώς το χειμώνα Αγρίνιο; Η εστίαση όσο είναι ανοικτή, καμιά τελετή, μέχρι εκεί. Χοροί, κοπές πίτας και όλα τα συναφή είναι στον αέρα. Άρα λοιπόν πρέπει να επιστρατεύσουμε τη φαντασία μας. Το πιο fast track καταφύγιο είναι το λιώσιμο στα social και το Netflix. Μάλλον όμως σαν παυσίπονο ακούγεται στην έρημη πόλη.

Ένας ενδεχομένως διαφορετικός χειμώνας

Πρέπει να ψάξουμε πιο προσωρινές λύσεις για το κενό αυτό της δημόσιας ζωής που θα δημιουργηθεί. Παρουσιάσεις βιβλίων σε καφέ με λίγους φίλους; Διαδικτυακές εκδηλώσεις; Υπαίθριες δράσεις με αποστάσεις; Ένα περίπατο μεσημεριανό στο Ρηγανά; Και αυτά σα ντεπόν” ακούγονται. Ίσως βέβαια πρέπει να εμβαθύνουμε σε κάτι που μέχρι τώρα το έχουμε αμελήσει ή το έχουμε ξεχάσει. Η σύσφιξη σχέσεων με τους γύρω μας, η καλημέρα στη γειτονιά μας, η  κουβεντούλα έστω στο όρθιο εκεί που πάμε και παίρνουμε καφέ. Έμφαση σε απλές και μικρές αλλαγές και σε μια κοινωνικού τύπου συνοχή που έχουμε παραμελήσει. Κάποτε το Αγρίνιο ήταν μια μεγάλη γειτονιά και αυτό βόλευαν οι αυλές και τα μονοόροφα σπίτια. Αυτό άλλαξε άρδην με την αστικοποίηση.

Όχι, μην έχουμε ψευδαισθήσεις, οι εποχές αυτές πέρασαν ανεπιστρεπτί. Σε χαραμάδα όμως κοινωνικών συνευρέσεων μπορούμε “με ατομική ευθύνη” και κάτω από τη μάσκα της επίπλαστης ευτυχίας να ξανακερδίσουμε την καλημέρα και τη χαμένη κοινωνικότητα. Εννοούμε ακριβώς αυτό που οι δημόσιες δράσεις φέτος μας στέρησαν λόγω Covid. Ο πολιτισμός λοιπόν ως ευκαιρία συνεύρεσης είναι βέβαια ατομική ευθύνη. Διότι ενδεχομένως  τα λαμπιόνια των Χριστουγέννων και ο επίμαχος φωτισμός δεν θα είναι με τις πλήρεις προδιαγραφές των προηγούμενων ετών ως κοινωνικά γεγονότα. Την προσωρινή λοιπόν αυτή χαρά ας τις αντικαταστήσουν οι μικρόκοσμοι μας που αναγκαστικά θα πάρουμε στα χέρια μας.

 

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.