Δευτέρα, Σεπτέμβριος 23, 2019

Μια ιστορία για ένα σπίτι που του κλέβουν συνεχώς κουφώματα και μπαλκονόπορτες

Η ιστορία που ακολουθεί δεν μοιάζει και τόσο απίθανη στη σημερινή εποχή και πάει ως εξής. Ας πούμε ότι η ηρωίδα της θα ήταν μια μικροαστή γυναίκα, όχι από κάποια μειονεκτική ομάδα, μεσήλικας πια με την ευθύνη κι ενός “παιδιού” που, πως να το γραφτεί κομψά αυτό, θα είχε τα προβλήματά του. Όχι ΑμεΑ αλλά με τα θέματά του καθώς δεν θα ήταν ηλικιακά και τόσο παιδί πια.

Η ηρωίδα μας θα είχε ένα σπίτι σε ένα από εκείνα τα μέρη όπου ο νόμος είναι κάτι το σχετικό, καθώς οι άνθρωποι που ζουν τριγύρω δεν είναι όλοι μόνιμης διεύθυνσης και ζουν νομαδικά, πολλές φορές ούτε καν μέσα σε σπίτια.

Η ηρωίδα μας θα είχε δει το σπίτι της να το έχουν κλέψει όχι μία αλλά τρεις φορές. Κι όταν λέμε να το έχουν κλέψει, εννοούμε όχι να έχουν αρπάξει κάτι από το περιεχόμενό του αλλά να έχουν κλέψει το ίδιο το σπίτι! Τα κουφώματα και τα κασώματα από τις πόρτες. Τις μπαλκονόπορτες. Τα ντουλάπια της κουζίνας. Τα μπάνια και τα είδη υγιεινής. Τις σωληνώσεις, την περίφραξη, την ζωή της ολόκληρη…

Βλέπετε, δεν θα μπορούσε να μένει μόνιμα εκεί που λαμβάνει χώρα το θέατρο του παραλόγου η ηρωίδα μας, αλλά σε μια άλλη πόλη του συγκεκριμένου νομού. Και να ήθελε δεν θα μπορούσε. Γύρω από το σπίτι της -που κάθε τόσο θα έχασκε χωρίς πόρτες- θα υπήρχε πλήθος ανθρώπων που ξέρει εκείνους που συστηματικά θα έκλεβαν τα υπάρχοντά της. (Απλά θα έβαζε κάποιον πάλι να περάσει ένα συρματόπλεγμα στα κενά σημεία!) Βλέπετε, η ίδια η ηρωίδα θα ήξερε πως δεν κλέβουν το σπίτι της για τα αντικείμενα καθ’ αυτά αλλά για να μπουν κάποια μέρα μέσα και μετά να μην μπορεί να τους βγάλει κανείς!

Την τελευταία φορά που θα την είχαν κλέψε θα ξερε ποιοι ήταν. Για να απλοποιήσουμε την διήγηση ας πάμε σε κοντινό με το σήμερα χρόνο: Ας πούμε ότι τους υπέδειξε αλλά δεν κινήθηκε διαδικασία αυτοφώρου. Αργότερα οι τρεις πρωταίτιοι κατηγορήθηκαν για το συμβάν αλλά όλοι ξέρουν τι σημαίνει αυτό. Αφού δεν έγινε άμεση έρευνα και απλά έχουν απαγγελθεί κατηγορίες ΚΑΠΟΤΕ θα γίνει μια δίκη με δεκάδες μάρτυρες. Θα περάσουν χρόνια, θα πληρώνει δικηγόρους η ηρωίδα, θα γίνονται διαρκείς αναβολές, άλλος θα αρρωσταίνει άλλος θα τρελαίνεται. Και το σπίτι θα είναι εκτεθειμένο,ενώ στην ευρύτερη γειτονιά δεν θα μπορεί να πάει.

Ας πούμε ότι απευθύνθηκε σε πολλούς, όμως δεν εισακούεται σε ανώτερο επίπεδο, άντε μέχρι τον επόπτη βάρδιας να φτάνει. Οι φερόμενοι ως κλέφτες δεν έχουν κάποιο πρόβλημα, οι φήμες λένε ότι πρόσφατα ένας είχε κληθεί για κατάθεση και πήγε βρίζοντας, χειρονομώντας και κλωτσώντας στο τμήμα, απλά του έκλεισαν, δε, την πόρτα, δεν έπαθε κάτι άλλο! Είναι αυτό που λένε “γνωστός στις αρχές”, έχει και παρατσούκλι,τον φωνάζουν, να δεις πως τον φωνάζουν… “Νταβέλη”, ή “Ρωχάμη” ή κάποιο άλλο τέτοιο παρατσούκλι που δείχνει ότι δεν τον ακουμπάει κανείς.

Εν κατακλείδι, αν η ιστορία μας ήταν αληθινή θα σήμαινε ότι δεν υπάρχει τίποτε όρθιο, ότι πρέπει να αλλάξουμε χώρα, ότι ο πιο δυνατός, ο πιο συμμορίτης κι ο πιο ανέγγιχτος κάνει κουμάντο. Ότι δυο γυναίκες χωρίς άκρες που δεν προκαλούν το ενδιαφέρον των κάποιων δικαιωματιστών, αφού δεν ανήκουν σε κάποια μειονότητα, απλά δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους…

Αλλά, φυσικά, αυτά θα ίσχυαν αν η ιστορία μας ήταν αληθινά. Τώρα που είναι προϊόν φαντασίας δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας,ε; Εκτός κι αν προκύψει από κανένα ρεπορτάζ ότι τέτοιες ιστορίες συμβαίνουν αληθινά τριγύρω μας, εδώ που ζούμε ή λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα, που λέει ο λόγος…

 

Γ.Σ.

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.