Ένα από τα πιο ξεχωριστά έθιμα που αναβιώνει σε όλη την ελληνική περιφέρεια, κάθε Σαββάτου του Λαζάρου, είναι το έθιμο του Λαζάρου και οι Λαζαρίνες.
Οι Λαζαρίνες είναι μικρά κορίτσια, που το Σάββατο του Λαζάρου, τραγουδούν και χορεύουν τα λαζαριανά τραγούδια, γυρνώντας από σπίτι σε σπίτι.
Πρόκειται για μια ημέρα που για τους χριστιανούς είναι αφιερωμένη στην ανάσταση του Λαζάρου, ένα θαύμα του Ιησού που περιγράφεται και αποτελεί το προανάκρουσμα της Ανάστασης του Χριστού.
Ο Λάζαρος, φίλος και μαθητής του Ιησού, ασθένησε βαριά και πέθανε στη Βηθανία. Παρά τις εκκλήσεις των αδελφών του, για μια πιο άμεση επίσκεψη του Ιησού και πριν πεθάνει ο φίλος του, ο Χριστός έφτασε τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του.
Και τότε, πηγαίνοντας μπροστά από τον τάφο του νεκρού, κάλεσε τον νεκρό με τη φράση «Λάζαρε, δεύρο έξω» και τον ανέστησε, προκαλώντας δέος στους παρευρισκόμενους και οργή στους Φαρισαίους.
Η ημέρα αυτή, το λεγόμενο Λαζαροσάββατο, κατέχει ξεχωριστή θέση στο εκκλησιαστικό έτος, καθώς αποτελεί φωτεινή ανάπαυλα ανάμεσα στη νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής και τον θρήνο της Μεγάλης Εβδομάδας.
Τα κάλαντα του Λαζάρου στον Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας:
