Με έμπνευση που θύμιζε το καρναβαλικό πνεύμα της Πάτρας, αλλά με τοπικό χαρακτήρα και αυθόρμητο χιούμορ, ο Αγιος Κωνσταντίνος έστηνε Καρναβάλι που κάθε χρόνο κατάφερνε να δυναμώνει.
Τα άρματα ήταν περίπου δέκα κάθε χρονιά με περίπου 200 καρναβαλιστές. Πολιτικοί της εποχής και σταρ της τηλεόρασης έκαναν παρέλαση στον Άγιο Κωνσταντίνο. Οι δρόμοι γέμιζαν χρώμα, χαρτοπόλεμο και μουσικές επιτυχίες της εποχής.
Μαθητές, σύλλογοι και επαγγελματίες δούλευαν για εβδομάδες στα μικρά γραφεία πάνω στην πλατεία για να ετοιμάσουν και να προβάρουν τις στολές.
Η ομάδα εργασίας κάθε χρόνο ήταν η ίδια. Γυναίκες του Αγίου Κωνσταντίνου οι οποίες, αφού πήγαιναν το πρωί τα παιδιά τους στο σχολείο, συγκεντρώνονταν σε ένα γραφείο και «κατέβαζαν» ιδέες.
Πρόεδρος της Επιτροπής ήταν η κ. Β. Παπαδοπούλου η οποία είχε γνώσεις μοδιστρικής και έφτιαχνε τα πρώτα τα δείγματα:
«Όλες οι φίλες μαζευόμασταν κάθε πρωί και αφιλοκερδώς στήναμε το καρναβάλι. Οι στολές και τα καπέλα ράβονταν κατά παραγγελία. Συνεχίζαμε μετά στα σπίτια μας που τα είχαμε μετατρέψει σε πρόχειρα εργαστήρια».
«Θυμάμαι την χρονιά που είχε κάνει μεγάλη επιτυχία ο Γιώργος Μαρίνος με τις «Τσαούσες» στην τηλεόραση. Κάναμε ένα άρμα με αυτό το θέμα που είχε αφήσει εποχή», αναπολεί η κ. Παπαδοπούλου.
Όπως θυμάται η φαντασία ξεπερνούσε τα μέσα, ξύλο, σύρμα, μπογιές και πολύ μεράκι.
«Ήταν άλλες εποχές. Δεν φοβόμασταν να σατιρίσουμε. Ο κόσμος περίμενε να δει ποιον θα «πειράξουμε» κάθε χρονιά. Το γέλιο ήταν η καλύτερη απάντηση σε όσα μας προβλημάτιζαν».
Το καρναβάλι δεν ήταν απλώς διασκέδαση. Ήταν μια βαλβίδα εκτόνωσης για ολόκληρο τον Άγιο Κωνσταντίνο που γινόταν μια μεγάλη παρέα και γιόρταζε τις Απόκριες.
Ρούλα Φλώρου
