Tου Λίνου Υφαντή,
Σε παλαιότερο άρθρο είχαμε αναφερθεί για το ρολόι που βρίσκονταν σε πέτρινο Οθωμανικό πύργο στο Αγρίνιο κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας (Δείτε εδώ: https://www.agrinionews.gr/othomaniko-roloi-kabana-sto-tourkokratoumeno-vrachori-agrinio/). Το ρολόι βρίσκονταν στο συγκεκριμένο εικονιζόμενο σημείο στη σημερινή Πλατεία Τσακανίκα και έδωσε το όνομα του στη συνοικία “Ώρα”. Συμφωνα με τις περιγραφές ενός εκχριστιανισμένου Τούρκου, ο οποίος παρέμεινε στο Αγρίνιο μετά την απελευθέρωση του και την σύσταση του Ελληνικού κράτος το περιγράφει ως εξής:
“Βρίσκονταν σε μεγάλη τετράγωνη λίθινη στήλη. Ο ήχος του ακούγονταν έως τον Ζυγό ( σημερινή Μακρυνεία). Από αυτό μάθαιναν οι άνθρωποι και οι οδοιπόροι την ώρα και κανόνιζαν την πορεία των εργασιών τους.Το ρολόι ήταν σε καταφανές μέρος της πόλης του Αγρινίου από την Τούρκικη Διοίκηση.” Η μαρτυρία του εκχριστιανισμένου κάτοικου του Αγρινίου διασώθηκε στην εφημερίδα “Φως”.
Ο Χριστόδουλος Θεοδωρόπουλος στο περιοδικό Ρίζα Αγρινιωτών αναφέρει ότι η συνοικία “Ώρα” πήρε το όνομα της “Aπό το ηλιακό ωρολόγιο που υπήρχε μεταγενέστερα εκεί ” και ότι είναι “η αρχαιότερη συνοικία του Βραχωριού και πήρε το όνομα από τον πέτρινο μικρό πύργο με το καμπανάκι στην κορυφή του, στο σημερινό δημοτικό «Παρκάκι» της οδού Βλαχοπούλου. Λέγεται ότι κατά την κατασκευή των Γεφυριών του Αλάμπεη, δηλ. 360 μικρών τοξοτών γεφυριών, κατά τον 17ο αιώνα (στο βαλτοτόπι, μεταξύ Μουσταφουλίου και Συκιάς), ακουγόταν το καμπανάκι που υπήρχε στον πυργίσκο, για να κάνουν διάλειμμα οι εργάτες.
Ο Κώστας Μαραγιάννης στο βιβλίο του “Το Αγρίνιο” αναφέρει για τη συνοικία Ώρα και το ρολόι ότι “Η συνοικία αυτή ήταν στον παιδικά σταθμό Αγρινίου, όπου το ακίνητο του ιατρού Μιχαήλ Πέρρου. Στην Κατοχή εκεί ήταν η Διοίκηση της Χωροφυλακής Αγρινίου, τα σπίτια των Τζωρτζοπουλαίων, της ηρωίδας Κατίνας Χαντζάρα και άλλα.
Εδώ υπήρχε παλαιά ένα μεγάλο ρολόι που χτυπούσε τις ώρες και ξεκινούσαν δουλειά οι εργάτες στα μαγαζιά, στις καπναποθήκες και στον κάμπο του Αγρινίου. Ιδίως εργάτες Κεφαλονίτες, Ιταλοί και Βενετοί.
Δυτικότερα αυτής της συνοικίας κατά το 1960, κατοικούσε μια γιαγιά την οποία έλεγαν γιαγιά Βενέτω. Αυτή ζούσε με φτώχεια, αλλά είχε μεγάλη σοφία. Ήταν ταμείο πείρας και τη συντηρούσαν καλοί και ευγενείς Αγρινιώτες.”.
Το καινούργιο στοιχείο που προκύπτει για την τύχη του ρολογιού προκύπτει από τη στρατιωτική εφημερίδα “Ονήσανδρος” η οποία αναφέρει στο φύλλο της 15-1-1868 σε οδοιπορικό στρατιωτικού στο Αγρίνιο την ύπαρξη “καταρρέοντος τουρκικού ωρολογοστάσιου και πύργων τινών”. Με βάση τη συγκεκριμένη περιγραφή το ρολόι δεν καταστράφηκε κατά την απελευθέρωση του Αγρινίου το 1821 αλλά αφέθηκε στην τύχη του και έπεσε πιθανότατα στα τέλη του 19ου αιώνα και έμεινε έτσι ως ανάμνηση από έμμεσες αφηγήσεις.
