Τέρμα τα κονδύλια για την αγροτιά και τη συνοχή

Του Γιώργου Μαρκατάτου

Ενώ οι προτάσεις για το νέο Σχέδιο του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (ΠΔΠ) για την περίοδο 2028-2034 έγιναν στη δίνη αναταραχών μεγάλου βεληνεκούς, ήλθε η πίκρα της διαπίστωσης ότι δεν περισσεύουν πλέον κονδύλια για να καλυφθούν οι ανάγκες της γεωργίας – κτηνοτροφίας, καθώς και οι δαπάνες για τους περιφερειακούς δήμους. Σε ρότα ισχυρών αμφιβολιών οδηγούνται οι Ευρωπαίοι πολίτες και έρχεται πλέον ο λογαριασμός που θα είναι πιο πικρός από το ρεύμα ή το νερό για τα νοικοκυριά! Οι χώρες με πιο αδύναμους προϋπολογισμούς θα πληρώσουν τα σπασμένα της σοβαρής επανεθνικοποίησης  της γεωργίας, της συνοχής και της απασχόλησης!

Δυσκολεύομαι να βρω στα πολυπληθή αρχεία της τελευταίας 20ετίας έγγραφο με τόση κραυγαλέα αντιενωσιακή κουλτούρα, όσο το νέο σχέδιο για τον ερχόμενο πολυετή προϋπολογισμό της ΕΕ για την περίοδο 2028-2034. Οι συντάκτες του εγγράφου δεν έχουν σεβαστεί καμιά αρχή από τις αξίες που ένωσαν τους Ευρωπαίους. Ή για να πούμε και του στραβού το δίκιο, άλλα υποστηρίζουμε, άλλη όμως είναι η αλήθεια των αριθμών. Γιατί ο επταετής προϋπολογισμός που θα αποτελέσει το αντικείμενο έντονων και δυσεπίλυτων διαπραγματεύσεων γκρεμίζει κατά βάση όλες τις αρχές και αξίες που πρεσβεύουν οι Συνθήκες. Και φαίνεται πολλοί να κωφεύουν, ευρισκόμενοι στην ανάγκη να μην παραγκωνιστούν από την Κομισιόν που ασκεί ως μη όφειλε την ευρωπαϊκή εξουσία, η οποία ανήκει στο Συμβούλιο, το οποίο με τη σειρά του εκπροσωπείται από έναν ανύπαρκτο και ανεπίδεκτο άσκησης εξουσίας πρόεδρο! Όμως οι φοβούμενοι μην παραγκωνιστούν, συνήθως βλέπουν να χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, γιατί τους παραγκωνίζουν οι λαοί, όπως διδάσκει και η ιστορία!

Για την περίπτωση της χώρας μας, στην πρώτη αυτή αναφορά θα αναλύσουμε τρία κονδύλια:

1. τα κονδύλια της γεωργίας – κτηνοτροφίας
2. τα κονδύλια της περιφερειακής πολιτικής και της πολιτικής συνοχής και
3. τα κονδύλια της μετανάστευσης, τα οποία αποτελούν έναν ορατό κίνδυνο για τη χώρα μας.

Ακολούθως, θα τα συγκρίνουμε με τρεις από τους τελευταίους προϋπολογισμούς που έχουν ψηφισθεί και εκτελεσθεί από την ίδια πρόεδρο της Κομισιόν. Και σήμερα «κόβει» πιστώσεις από τις πολιτικές αυτές για να ταΐσει νέο-εμφανιζόμενες ανάγκες  που δεν αποτέλεσαν ποτέ ούτε αρχές ούτε αξίες στις Συνθήκες. Και τίθεται πλέον το ερώτημα: πόσο στραβά αρμενίζει το πλοίο της ΕΕ; Ας δούμε τις απαντήσεις:

Τουλάχιστον για την ΚΓΠ και την πολιτική συνοχής, η χώρα μας καλείται να βρει πόρους από τους εθνικούς προϋπολογισμούς που θα κληθούμε να τους βαφτίσουμε «Σχέδιο Ανάπτυξης».

Κοντολογίς, όπως προκύπτει από τους αριθμούς που παραθέτουμε στη συνέχεια, πρόκειται για μια ανιστόρητη επανεθνικοποίηση της ΚΓΠ και της περιφερειακής πολιτικής και συνοχής, στην οποία παραπλεύρως γίνεται και συγκόλληση της απασχόλησης !

Τι λένε οι αριθμοί βλέπουμε στους δυο πίνακες που ακολουθούν:

Τα πρώτα συμπεράσματα που εξάγονται είναι:

1. Πάνω του 50% μείωση των γεωργικών δαπανών, που όμως μερικοί θέλουν να πιστεύουν ότι τα ποσά αυτά συμπληρώνονται από δαπάνες που εγγράφονται σε άλλες … πολιτικές, όπως η ψηφιοποίηση, η πράσινη Ευρώπη, κ.ά. Εν τούτοις στη πρόταση αναγνωρίζεται ότι «Η γεωργία και οι αγροτικές περιοχές εξακολουθούν να αποτελούν προτεραιότητα,  ενισχύοντας τη στρατηγική αυτονομία, την επισιτιστική ασφάλεια και τη  βιωσιμότητα της ΕΕ». Μια προτεραιότητα που αναγνωρίζεται από το ένα μέρος, αλλά γκρεμίζεται στην πραγματικότητα, από τις μειώσεις των πιστώσεων που έπρεπε να της χορηγηθούν.
2. Κατ΄ ελάχιστον μείωση κατά το 1/3 των δαπανών περιφερειακής πολιτικής, συνοχής και κοινωνικής πολιτικής παρά το ότι αναφέρεται ότι «… θα ενισχυθεί και θα εκσυγχρονιστεί, έχοντας στο επίκεντρό της τις περιφέρειες, και θα συνεχίσει να τηρεί τις θεμελιώδεις αρχές της εταιρικής σχέσης,  της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης και της τοποκεντρικής δράσης». Λες και δεν είναι γνωστό ότι μόνο η ισχυρή χρηματοδότηση της περιφερειακής πολιτικής και της πολιτικής συνοχής μπορούν να αποτελέσουν το ανάχωμα στην απερήμωση της υπαίθρου και στην εγκατάλειψη των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών.

Η Κομισιόν υποστηρίζει ότι «το Κοινωνικό μοντέλο θα είναι στο  επίκεντρο αυτών των εθνικών σχεδίων και θα τους χορηγείται ένα ποσοστό  14 % για να καθοδηγήσει  σημαντικές  επενδύσεις».

Η ανωτέρω έκφραση έχει ένα εξαιρετικά απατηλό στοιχείο: το στοιχείο του μη καθορισμού τι σημαίνει ο στόχος του 14% . Πρόκειται για ένα ποσοστό στον κεντρικό σχεδιασμό ή απλά (όπως πιστεύουμε εμείς) ότι από τις γκρεμισμένες δαπάνες για την περιφερειακή πολιτική και την πολιτική συνοχής θα κατανεμηθεί για την κοινωνική πολιτική  εκείνο το 14%;

Ο τομέας της μετανάστευσης μπορεί μεν να πενταπλασιάζεται στο επίπεδο των δαπανών της ΕΕ, δεν είναι όμως ξεκάθαρο αν πρόκειται για ποσά που πρέπει να χορηγηθούν στις χώρες πρώτης εισόδου των παράνομων μεταναστών ή, όπως έχει καταδειχθεί η γερμανοτουρκική φιλία θα οδηγήσει αυτές τις πιστώσεις και σε χώρες τελευταίας αναχώρησης για τον … παράδεισο της Ευρώπης!

Μόνο κερδισμένο από την πρόταση είναι το αχόρταγο θηρίο που λέγεται πολεμική βιομηχανία.