Σάββατο, 28 Νοεμβρίου, 2020

Δύο ταινίες από τη Κινηματογραφική Λέσχη Μεσολογγίου

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

www.cinemes.gr

 

ΣΑΒΒΑΤΟ  13-10-2012  ΩΡΕΣ: 5-7 & 7-9 μ.μ.

The Lorax

Dr. Seuss` The Lorax

Λόραξ

 

Κινούμενα Σχέδια 

Διανομή: UIP

Διάρκεια: 86′

Μεταγλωττισμένο στα ελληνικά 

 

Σκηνοθεσία: Κρις Ρενό, Κάιλ Μπάλντα

 

Συντελεστές ελληνικής μεταγλώττισης

Σκηνοθεσία: Μαρία Πλακίδη
Μετάφραση: Ελένη Κουβοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Ηλίας Αχλαδιώτης


Δανείζουν τις φωνές τους οι:

Παύλος Χαϊκάλης, Κωνσταντίνος Σταυρίδης, Γιώργος Ματαράγκας, Γιάννης Στεφόπουλος, Χριστίνα Κουτσουδάκη, Ντίνος Σούτης, Υακίνθη Παπαδοπούλου, Κατερίνα Γκίργκις, Ηλίας Ζερβός, Δημήτρης Μαρίζας, Τέτα Κωνσταντά, Βίνα Παπαδοπούλου.

 

Αυτή είναι η ιστορία του Τεντ, ένα 12χρονο αγόρι που ζει στην πλαστική πόλη του Θνίντβιλ και το οποίο, στην προσπάθειά του να κερδίσει την αγάπη της Όντρεϊ, του κοριτσιού των ονείρων του, πρέπει να βρει και να της φέρει ένα αληθινό δέντρο. Για να το πετύχει αυτό, καλείται να ανακαλύψει την ιστορία του Λόραξ, ενός ιδιότροπου, αλλά γοητευτικού πλάσματος που παλεύει για να προστατέψει τον κόσμο του δάσους. Αυτός που αφηγείται την ιστορία του στον Τεντ δεν είναι άλλος από τον επιχειρηματία εκείνον, που λόγω της απληστίας του, προκάλεσε τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία του δάσους.

 

 

Το Λιμάνι της Χάβρης

Le Havre

 

Κοινωνική

Εταιρεία Διανομής: Ama Films – Feelgood

Διάρκεια: 93′

 

Σκηνοθεσία: Άκι Καουρισμάκι

Πρωταγωνιστούν: Αντρέ Βιλμς, Κάτι Ούτινεν, Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν, Μπλοντέν Μιγκέλ, Ελίνα Σάλο, Εβελίν Ντιντί

 

 

Ο Μαρσέλ Μαρξ, ένας μποέμ τύπος που κάποτε φιλοδοξούσε να πιάσει την καλή ως συγγραφέας στο Παρίσι, έχει αποτραβηχτεί στη Χάβρη, το δεύτερο πιο πολυσύχναστο λιμάνι της Γαλλίας. Πλέον μοιράζει την καθημερινότητά του ανάμεσα στο ταπεινό επάγγελμα του λούστρου, τις συχνές του επισκέψεις στο αγαπημένο του μπαρ και τη φροντίδα της Αρλετί, της βαριά άρρωστης συζύγου του. Ένα παιχνίδι της μοίρας, όμως, θα τον φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ίντρισα, έναν ανήλικο λαθρομετανάστη από την Αφρική, τον οποίο αναζητά η αστυνομία. Ο Μαρσέλ, βασισμένος στην έμφυτη αισιοδοξία που τον διακρίνει και στην ανθρωπιά του κοινωνικού του περιγύρου, αναλαμβάνει να τον βοηθήσει να βρει το δρόμο του. Έστω κι αν χρειαστεί να υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του…

 

Λίγα λόγια για την ταινία

Λιμάνι – καταφύγιο της ελπίδας και της ανθρωπιάς . Όταν ο φόβος του “ξένου”, του “διαφορετικού” συμπαρασύρει τους λαούς και τους εθνικούς νόμους, τότε εμφανίζεται ο αυτοδίδακτος μάστορας της 7ης τέχνης, ο Άκι Καουρισμάκι, για να ανοίξει την πόρτα, να δει στο σκοτάδι, και με την πηγαία του αισιοδοξία να βρει το φως.

Απλό στη σύλληψη του, συνάμα και  περίτεχνα σκηνοθετημένο από τον τρόπο που στήνει τους ηθοποιούς μέχρι τις στιγμές που αποφορτίζει συναισθηματικά το κοινό. Ο Καουρισμάκι παραμένει όπως ακριβώς τον γνωρίσαμε και χαιρόμαστε για αυτό, κοινωνικά ευαίσθητος και ρομαντικός, βλέπει όμως τη μια πλευρά του νομίσματος, ενώ η άλλη που δεν αγγίζει, προβληματίζει όλο και περισσότερο κοινό και νέους δημιουργούς.

Είναι δεδομένο πως θα χυθεί πολύ μελάνι για αυτό το έργο όσον αφορά την πολιτική και κοινωνική υφή του, με δεδομένη απ’ όλους μας της αποδοχής πως πρόκειται για άψογη κινηματογράφηση λόγου, εικόνας και χαρακτήρων.

Γράφτηκε πως ο Καουρισμάκι, με το “Λιμάνι της Χάβρης” επαναφέρει το άφαντο, τα τελευταία χρόνια, πολιτικό σινεμά, προσδιορίζοντας και τη νέα εποχή των διαφόρων κρίσεων, με πιο σημαντική αυτή των ανθρώπινων αξιών. Δεν μπορούμε να μην συμφωνήσουμε πως οι πανανθρώπινες αξίες της συμπόνιας, της κατανόησης του αδυνάτου, μέσα στο κυρίαρχο ιδεολογικό σύστημα βρίσκονται στο περιθώριο,  και σίγουρα αναδεικνύονται από τον Φινλανδό σκηνοθέτη.

Η ύπαρξη  αυτών των αξιών που πρεσβεύει ο Καουρισμάκι, είμαστε σίγουροι πως θα βοηθήσουν στην επίλυση των ζητημάτων όπως αυτό της μετανάστευσης; Γιατί ναι μεν βάζει πλάι πλάι την εργατική τάξη με τους μετανάστες, ως θύματα και οι δύο του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου, αλλά μένει εκεί αρνούμενος να αποδεχθεί πως και αυτή η εργατική τάξη είναι εξιδανικευμένη όπως την παρουσιάζει, ενώ δεν βλέπει ότι συν τω χρόνω -δυστυχώς θα έλεγα- έχει αλλοιωθεί, έχει πάρει άλλη μορφή. Εν κατακλείδι, το “Λιμάνι της Χάβρης” έχει φαρδιά πλατιά τη σφραγίδα του μεγάλου δημιουργού του και θα αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές των θεατών. Οι επιφυλάξεις που διατυπώσαμε θέτουν προβληματισμούς αλλά δεν αφαιρούν την αξία της ταινίας, ιδίως στην εποχή της βίας του ατομικισμού και της αποστασιοποίησης.

Πηγή: Sevenart

 

 

 

 

 

 

 

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.