Δευτέρα, Μάρτιος 25, 2019

Οι αγωνίες και ο αγώνας μας για το αύριο: Δυο σκέψεις από την προσωπική εμπειρία

Γράφει ο Χαράλαμπος Καραπάνος* 

Πόσο μπορεί κάποιος να αισθανθεί τις αγωνίες και το στραγγαλισμό της ελπίδας, ειδικά των νέων συμπολιτών μας σήμερα στην Ελλάδα σχετικά με τη δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης και ακόμη περισσότερο την εξέλιξη και την πρόοδο τους σε μια αγορά εργασίας που ασθμαίνει, έναν δημόσιο τομέα που ασφυκτιά και ένα πανεπιστήμιο που αγωνιά.

Πόσες νύχτες με εκείνον τον ύπνο τον διακοπτόμενο από εφιάλτες ή εκείνον τον ύπνο που τελικά δεν ήρθε ποτέ και εκείνο το άγχος να σου βαραίνει το στέρνο για το “που πάει” όλο αυτό, τι θα απογίνει, πόσο θα εξαρτόμαστε από τις συντάξεις των γονιών -Αχ!!! αυτές οι συντάξεις που ταΐζουν τόσα στόματα …- και πότε θα μπορέσουμε να ζήσει η δική μας γενιά αυτό που έζησαν οι παλαιότερες (τελικά όμως με τρόπο πολλές φορές, που έγινε σε βάρος της δικής μας) ;

Πόσοι καφέδες -από εκείνους που μας μέμφονται και μας κοροϊδεύουν ο,τι “γι’ αυτούς ζούμε” οι βόρειο και δυτικοευρωπαίοι- της παρηγοριάς και της λησμονιάς, της πρόσκαιρης ανάπαυλας, από τις σκέψεις που πνίγουν τη χαρά της προσμονής. Να ψάχνεις μια παρέα να πιείς ένα καφέ και να ξεχαστείς από τον ήλιο που σε λούζει με φως και παίρνεις μιαν ανάσα και προχωράς ξανά με ένα συγκρατημένο χαμόγελο.

Εμείς που ζήσαμε την ξενιτιά και δραπετεύσαμε για κάποιους, πονέσαμε για κάποιους άλλους, ξέρουμε πως χτυπάει η καρδιά του Έλληνα εκεί και πως του Έλληνα εδώ… Παντού Ελλάδα! Εκεί του πόνου και της αγωνίας του αποχωρισμού των δικών μας ανθρώπων και της πιθανής επιστροφής και εδώ του πόνου και της αγωνίας για λύτρωση και φυγή, για εξεύρεση της λύσης στον καθημερινό Γολγοθά… Πόσα τηλέφωνα κυρίως από νέους αλλά και ανθρώπους κάθε ηλικίας δε χτύπησαν για να ρωτήσουν αν μπορούν να έρθουν να βρουν δουλειά, να φιλοξενηθούν για να δοκιμάσουν. Πόσος πόνος και παράλληλα πόση δύναμη!

Πόσο πονάει η Ελλάδα και πόσο χρειάζεται η πολιτεία να σκύψει πάνω στις αγωνίες και στις αϋπνίες μας και πόσο όμως αντί να κάνει αυτό τις περισσότερες φορές σφυράει αδιάφορα… Και εμείς όμως, εμείς… ας διεκδικήσουμε για την αξιοπρέπειά μας… Δεν θέλει κραυγές ο αγώνας ούτε ανομία. Θέλει οργάνωση και προτάσεις, θέλει μαζικότητα και ειλικρίνεια, θέλει πίστη και υπομονή. Η ανατροπή δεν ταυτίζεται με τη βία αλλά η ανατροπή ταυτίζεται με την δημιουργική αναδόμηση και το ρεαλισμό.

Και εδώ σε αυτό τον τόπο τον ευλογημένο από το Θεό, την Αιτωλοακαρνανία των ακρογιαλιών και των βουνών, των λιμνών, των ποταμών και των θαλασσών, των πανέμορφων χωριών και των ανθρώπων των ζεστών και ειλικρινών, πόσο μπορούμε να δημιουργήσουμε το όνειρο μας, πόσο εύκολο είναι να υπερβούμε τη λήθη και να κάνουμε τον τόπο μας πρωταγωνιστή, να παράξουμε ξανά, να εκμεταλλευτούμε το ανθρώπινο δυναμικό και να δημιουργήσουμε την δική μας φωτεινή ανατροπή.

Να μην απογοητευόμαστε όσο και αν ακούγεται αυτό δύσκολο και να ελπίζουμε, να κάνουμε τις σκέψεις μας προτάσεις, να κάνουμε τις αγωνίες μας αγώνα και τον πόνο μας δημιουργία!

*Δικηγόρος, Μέλος Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου & Δικηγορικού Συλλόγου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Γερμανίας

Θέματα που ενδιαφέρουν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.